พุ่งนี้จะรับน้องแล้วววววว

เหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าที่การรับน้องจะเคลื่อนเข้ามาสู่ข้าพเจ้า(อีกครั้ง) หลังจากที่ผ่านสมรภูมินั้นมาแล้วอย่างหนักหน่วง(เว่อร์ไป อันที่จริงข้าเจ้ารอดตัวมาได้เพราะหนีการรับน้อง ) ทำให้ข้าพเจ้าครั่นคร้ามต่อการรับน้องที่มีเสียงการวิพากษ์วิจารณ์รวมทั้งการเสริมเติมแต่งเรื่องให้ดู อำมหิตยิ่งขึ้น สมองข้าเจ้าตอนนี้ปั่นป่วน จะกลัว หรือจะยังไงดี ปริวิตกไปเสียแต่ผู้เดียวว่า เราจะมีเพื่อนไม๊ คัยจะมาทักเราไม๊ เขาจะทำให้เราอายไม๊ และสารพันปัญหาที่คิดเองและตอบเอง ก้อเลยดูวุ่นๆชุลมุนอยุ่ในหัว เราจะเอาไงดีจะโดดหรือจะไปหากโดดเราจะไม่ค่อยมีเพื่อนเหมือนที่เคยเป็น แต่ทันใดนั้นข้าพเจ้านึกพ่อ พ่อเป็นตัวอย่างอะไรๆให้ข้าพเจ้าได้เสมอ ทุกครั้งเวลาที่ข้าพเจ้าทำอะไรพลาดแล้วไม่กล้าทำต่อ พ่อจะบอกกับข้าพเจ้าว่า เรื่องแค่นี้ทำไม่ได้ก็คงเปนคนที่ไม่มีความมุมานะอะไร โอกาศที่จะประสบความสำเร็จคคงเปนไปไม่ได้ ยิ่งพ่อพยายามพูดดูถูกเท่าไร กลับเปนแรงผลักดันให้ข้าพเจ้าทำงานลุล่วงเสมอ ถึงแม้บางครั้งมันอาจจะไม่เลิศหรู แต่ข้าพเจ้าก็พยายาแล้ว กลับมาคิดถึงเรื่องรับน้องเรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหาอะไรกับเราเลยกลับแต่จะมีประโยชน์เสียทีเดียว เพราะฉนัน้แล้วพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะเดินเข้าไปหามันมิใช่ปล่อยให้มันลอยเข้ามาหาอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น