ปุุณณภัทร ๓๑ มีนาคม ๕๔ (คิดถึง....ที่สุด)

ทำไมหนอ ช่วงเวลาที่แสนสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ทำไมหนอช่วงเวลาที่ใฝ่หามักจะสวนทางกับเราเพียงแค่พริบตา ฉันคงเป็นผู้ชายที่ไร้สาระ หรือไม่หนักแน่นพอ ฉันคงสับสนกับตัวเอง จนฉันไม่อาจรักษาความรักที่มีในตอนนั้นไว้ได้ หรือเป็นเพราะความงมงายของฉันเอง เรื่องบางเรื่องที่ผ่านไปสำหรับฉันแล้วมันก็เลือนลางไปตามกาลเวลา แต่เรื่องนี้ ฉันกลับมาคิดอีกทีว่าฉันไม่สมควรโทษใคร เพราะเขาเหล่านั้นเป็นเพื่อนฉัน เพื่อนซึ่งห่วงใยและปรารถนาดีกับฉันมาโดยตลอด ฉันสมควรจะโทษตัวเอง หรือไม่ก็โทษสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตฉันในช่วงที่ฉันสับสน ทุกวันนี้แม้จะโหยหารักนั้นปานใด จักพยายามเท่าไร ในตอนนี้สิ่งที่ตอบกลับมาคือความว่างเปล่า สิ่งเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำให้ฉันสำเนียกว่าตัวเองนั่นแหละที่ผิดและเป็นต้นเรื่องทั้งหมด ถึงแม้จะยังไม่มีสัณญาณตอบกลับจากคนที่ฉันรักมากที่สุดรองจากพ่อแม่ แต่ฉันจะเฝ้ารอ รอด้วยทั้งชีวิตที่เหลือของฉัน เพื่อชดเชยความรักที่ขาดหายไปและทดแทนในสิ่งที่ฉันคิดว่าผิด ฉันจะรอ รอจนกว่าลมสุดท้ายจะปล่อยแผ่วออกจากปลายจมูกของฉัน